مشايخ سنت و علماى ايشان و آنكه همه بزرگان از زمان حضرت رسالت الى يومنا ، بدان اشارت كرده‌اند : وصل اول در بيان ترجمهء احاديث . چون رسم چنين است كه جهت يمنى كه عدد نه دارد رعايت آن عدد كنند نزد سلاطين . نه در يتيم كه از آن بحرين ولايت و نبوت يعنى از زبان حضرت رسالت پناه محمدى به ما رسيده در رشتهء انتظام كشيده به عز عرض مىرساند و يقين مىداند كه اگر به سمع اصغا اين حديثها را گوش فرمايند كردن بسى فايده‌هاى دينى و دنيوى از آن به روزگار همايون ظاهر گردد : حديث اول : « عن جابر - رضى اللّه عنه - قال ، قال رسول اللّه - صلى اللّه عليه و سلم - أما بعد ، فان خير الحديث كتاب اللّه و خير الهدى هدى محمد و شر الامور محدثاتها و كل بدعة ضلالة » . اين حديث در صحيح ، مسلم آورده و در بخارى نيز به عبارتى ديگر هست . غرض كه اين حديث مبارك معنيهاى ارجمند دارد و حكمتهاى بسيار در آن درج است ، از براى اين حضرت رسالت در خطبه‌ها كه فرموده در ميان آن درآورده و ترجمهء ظاهر حديث آن است كه : هرچه شود از شدنيها بعد از حمد خدا بهترين سخنان ، كتاب خداست و بهترين راهها و سيرتها ، سيرت محمد است و بدترين كارها آن است كه نو پيدا كرده‌اند كه در زمان مبارك او نبوده و هر بدعتى كه هست همه گمراهى است . چهار چيز در اين حديث مبارك بيان فرموده : يكى منبع همهء « 1 » خيرها و سعادتها كه قرآن است و دوم راه آنكه سنت محمد است و سوم منبع همه شرها و بديها كه آن چيزهاست كه مردم از نو پيدا كرده‌اند كه در زمان مبارك او نبوده و چهارم راه آن بديها كه بدعت است و تمام حكمت

--> ( 1 ) - م 2 : همه چيزها .